Pitas, Kudat dan KK
Malam ni aku rasa jari aku nak menaip cerita pengalaman aku baru-baru ni. Dah sedia nak baca cerita aku?
Masa tu aku duduk dalam bilik, Then roomate aku kata.
"Nekmo, abang syafiq cari kau.. dia kata abang Lat nak jumpa" kawan
"Aik? cari aku? nak buat apa?" aku
"Abang Lat cari orang nak masuk pertandingan fotografi" kawan
Abang Lat ni, jurugambar universiti aku. Aku selalu juga join jadi sekretariat kalau ada program apa-apa. Yang pasti, aku haloo2 macam tu ja kalau jumpa. Sebab aku ni peramah sikit. Banyak la aku kenal-kenal orang terutamanya technican. Haha. Aku ni pelik la sebab abang Lat ni cari aku. Tahu pulak dia ni aku main kamera. Padahal, aku tak la sehebat orang lain.
Lepas aku mesej semua details aku kat abang Lat ni, aku terkejut sebab pertandingan tu buat dekat sabah! Weh, sapa nak bagi dekat ang free?? Rezeki tau dak! Aku memang ada plan nak p Mabul. Tapi, impian aku nak pi Sabah termakbul dulu. Haha. Nak buat macam mana? Lepas tu, aku kena cari partner sorang nak join bendalah tu. Jadi, aku pick orang yang dekat dengan aku sajalah. Bukan bias! Sebab, aku tak tahu sapa boleh main kamera lagi. wuwuwu....
Lepas seminggu, aku tertanya-tanya.. "betul ke aku nak pergi sabah ni? tak ada apa-apa berita pun". Serius! aku tak tipu! aku rasa macam main-main saja abang Lat ajak aku. Kawan aku yang sorang lagi pun tanya. betul ke? macam main-main ja. Bila aku tanya, dorang cakap tiket pun belum beli lagi. Then, hari Isnin kalau tak silap aku, Pusat Kebudayaan telefon suruh pergi pejabat. Aku pun pergilah. Kakak tu kata, Rabu ni pergi sabah. Tiket baru beli kejap tadi. Terkejut beruk aku! Senang je cakap kan? aku dah la rasa macam mimpi.
Cuba bayangkan, kau pergi pejabat then pejabat kata kau kena pergi sekian-sekian tanpa ada preparation. Aku mula ketar satu badan! Bawa nama universiti weh! Ingat senang ke hape? Aku telefon kawan aku pun, dia terkejut. Yang pegawai aku ni pun teragak-agak nak pergi ke tak sebab ada job dekat panggung eksperimen universiti aku. Iyela. Seminggu woi nak kena tinggal KL.
Apa aku bawa? kit lens dengan 50mm je. 50mm pun baru beli. Flash pun baru beli. Bayangkan baru beli, aku pun tak belajar guna. Terus bawa pergi lawan. haila...memang newbie habis la aku ni! Ok, nanti aku sambung masa aku duduk sana pula ek.
p/s: eh! aku nak tukar komen letak bawah? serabut dah aku tengok!
Nak tukar URL blog
Aku nak tukar URL blog ni boleh?
Nak letak nama aku sajalah.
Nak buang posts yang merepek..
Ubah "banyak" intipati blog aku ni.
Lepas ni, mesti orang tak jumpa dah blog aku kan?
Lepas ni, mesti orang tak jumpa dah blog aku kan?
Ermm.. macam mana nak buat tu?
Ada lagi ke yang baca?
Lidah kelu Tangan Kaku
Setelah lama mendiam diri, sekarang aku muncul dalam dunia ni. Ermm.. aku rasa, dah lama aku abaikan blog ni.. Kenapa? sebab aku rasa dah tak ada privacy aku dalam blog ni bila mana ramai kawan-kawan tahu ini blog aku. Niat di hati, memang aku buat blog ini untuk tidak diketahui. Tapi, entahlah.. kadang-kadang aku nak meluahkan apa aku rasa, tak terluah dekat blog ni. Kalau nak ikutkan, banyak gila oiii banyak sangat! Tapi, bila memikirkan kawan-kawan ada yang membaca, aku jadi diam. Teragak-agak nak meneruskan atau tidak.
Aku cuma ingin tidak dikenali dalam dunia ini. Aku ingin rasa seperti aku berada didunia asing yang sapa2 pun tak kenal aku secara peribadi tetapi hanya maya. Tapi, sekarang aku dah tak dapat nikmati perkara tu. Aku dapat rasa sendiri perasaan tu. Aku kan ada 6th sense... kehkehkeh.. hampa tengah buat apa pun aku tau.. tengah baca blog aku kan? kan? hahaha.. (memang la nekmo oii!)
Aku kan, nak cerita pasal kisah aku pergi Indonesia, tapi dah terbantut la weh.. Aku rasa, semua pembaca aku dah lari kot? ^^ kan2? Takpa la..aku cakap sorang-sorang jelar. =____=
Aku ni, ada simpan satu perasaan yang berbunga2... maksud aku.. perasaan..erkk.. entah la... kasih? sayang? cinta? ohh noo!! nekmo! kau tua2 pun leh feeling2 bagai ke? haha.. But, perasaan ni.. aku simpan saja. Aku harap, Allah akan sampaikan rindu aku kepada insan yang tak tahu aku merinduinya.. insan yang tak tahu aku menyukainya dalam diam. Caranya? doa! ^^ nekmo nampak macho tapi oii.. Kenapa aku tiba-tiba segan bila dengan si Adam tu? Aku yakin, jodoh Allah tu ada.
Kalau aku nak cakap,
"hey awak! saya suka awak!"
memang tak la woi!! haha.. Aku tak akan cakap! biar benda ni jadi natural... aku doa... nanti suatu hari nanti, akan tiba masanya... tapi, aku redha sajalah kalau orang tu bukan jodoh aku. sebab dia pun tak tahu (uwek!) haha.. aku YAKIN dengan ALLAH!
aku, kalau dah mula menaip, tak nak henti pulak kan.. haha..takpa2.. aku nak berhenti la ni..
Selamat hari raya haji weh! (yang pasti, aku bukan Hajjah NEKMO) haha
Adakah hidayah Allah sedang menghampiriku?
Salam ramadhan yg ke 9... tapi, jam dah lebih pukul 12 pagi. Bulan-bulan puasa ni, memang kalau cari rezeki dekat jalan Allah tu melimpah ruah. Buktinya? banyak orang yang buka gerai di bazaar. Tapi awas! jangan sampai tinggal solat Asar semata-mata hendak menjual. Ramadhan kali ni aku rasa lain daripada selalu. Aku pun tak tahu kenapa. Pelik macam mana tu?
Hmm... kalau tahun-tahun yang lalu. aku rasa la lain. Tapi, untuk tahun ni, kelainan tu rasa lebih lain. Nanti aku cerita apa yang aku rasa. Tadi, masa tarawih, ada la sedikit tazkirah. Bila dengar tazkirah tu aku rasa sebak sangat-sangat. Mungkin isi yang dibawakan oleh ustaz tu menyentuh perasaan aku. Terkena dekat diri? atau apakah? Masa tazkirah tu habis, ustaz tu disuruh untuk imamkan solat witir. Bila ustaz tu baca saja surah, hati ni rasa nak sangat menangis. Tapi, aku tahan. Tahan sebab segan nanti orang pelik kenapa aku tiba-tiba nangis.
Bila diingat balik tazkirah tadi, aku rasa banyak sangat dosa aku. Aku jadi takut. Tajuk tazkirah tu bukan isu yang berat macam orang selalu bawa. Tajuk dia mensyukuri nikmat Allah. Ustaz tu kata, Allah dah bagi macam-macam dekat kita. Maksud lain, kalau dekat dunia ni dekat supermarket ada offer barang murah, kita ni kalut pi beli an? Tapi, offer Allah, kita tak kalut pun nak ambil. Dekat situ aku dah terkesan. Sebab aku jenis yang pemalas. Aku ni banyak berdosa. Sangat banyak.
Sejak kebelakangan ni, apa yang aku rasa ialah aku dok nak pakai tudung labuh. Aku rasa dah segan pakai tudung bawal biasa yang aku beli banyak-banyak. Bila pakai, aku rasa singkat. Aku jadi tak selesa dah. Baju t-shirt aku pun, aku cuba elak yang kecik. Kalau nak ikutkan baju aku tak la kecik mana. Tapi, aku tak tau apa yang aku rasa sekarang. Tudung labuh tu, tak la macam ustazah-ustazah pakai. Sebab aku belum sampai tahap tu.
Sekarang macam proses permulaan aku untuk berubah lebih baik. Ada perkara lagi yang macam mengusik fikiran aku. Aku rasa nak pakai stoking. Kalau sapa-sapa yang pernah baca kisah-kisah aku sebelum ni, mungkin korang boleh nilai diri aku macam mana. Perwatakan aku macam mana. Hmmm... aku orang yang suka pakai sandal+sneaker. Kasut perempuan? harap maaf. itu bukan aku. Baju perempuan? harap maaf. Aku tak akan beli sebab tak suka jadi ladies.
Tapi, yang peliknya, perasaan tak suka tu dah semakin kurang. Habis semua baju-baju perempuan mak aku yang dia tak boleh pakai, aku nak ambil. Kalau kawan-kawan aku yang lain tau, mau gelak guling-guling dorang. Aku start dengan tudung yang labuh dari kebiasaan. aku pakai bidang 55. Sebab badan aku kecik, tudung tu jadi labuh. Kalau orang yang saiz besar. Mungkin tak.
Ada satu berita yang cukup membuatkan aku gembira bila dapat tahu. Sorang kawan aku mesej dekat fb. Dia cakap, dia ada keinginan nak pakai tudung labuh. Alhamdulillah. Aku tersenyum saja masa awal-awal baca. Aku jadi seronok tak terkira bila ada kawan aku yang sama-sama rasa nak berubah. Aku ada geng! Esok, aku nak pergi pasar nak usha-usha tudung bawal yang labuh. Mudah-mudahan diperkenankan oleh Allah untuk aku membeli. Aku dah tak kekok pakai tudung labuh sikit. Dan aku berharap aku akan berubah sikit demi sikit. Aku nak mula dengan pakaian. Lepas tu sikit-sikit hati. Nak bertaubat... :'(
p/s: Doakan aku berjaya. Kalau aku tersasar dari landasan keinginan aku ni. Tolong peringatkan aku. Mungkin suatu hari nanti aku juga akan lalai kembali. Siapa tahu?
Aktiviti awal bagi cuti semester
Alhamdulillah aku dah habis pun exam. Perasan tu tak tau la kan nak cerita macam mana. Tapi, sebenarnya, aku habis exam lama dah. Minggu lepas aku habis (buat macam baru semalam habis kikikiki). Aku balik rumah saja, macam "eh, berapa tahun aku tinggal bumi Penang ni?". =.=" ohyeeahhh! kikikiki. Awat jadi macam tu aku tak tau la. Masa awal-awal balik rumah, aku main-main dengan kucing aku dulu sebelum angkut masuk dalam rumah barang-barang aku yang setimbun gunung tu huissh! Rindu sama kucing tau. Tapi, awal-awal kucing macam takut. Mungkin dia hilang ingatan sikit kot? Lepas aku belai depa, ok la. hehe macam comel la pulak kan?
Aktiviti 1: FOTOGRAFI
Lepas tu, geng fotografi ajak keluar la hari jumaat lepas. Minat pasal macro dah membuak-buak sudah. Tapi, aku tak ada lens canggih macam orang lain. Aku biasa-biasa sahaja. Asalkan ilmu boleh diperolehi, pinjam pun jadikkkk laaaa (tarak hal punya kawan-kawan aku). Ada ke orang bagi hantaran lens berketul-ketul?? haha. nakkkkkk!!! (ni mau kena sepuh dahi tu... hehe.. maaf2...).
Bila aku dah dapat raynox seketul kat tangan hasil pinjaman si aproh, bermulalah misi aku memburu serangga! Yeay! aku dah bertukar jadi pemburu! tak nak jadi pelajar kaunseling lagi! haha. Bagun pagi seawal 12 tengah hari (hahahahhahahahahha... ini nak kena tampar laju2), terus keluar memburu serangga. Tak mandi tetapi aku sentiasa cool! ahaks! dush! amek kau!
Kalau hari aku beruntung, dapat la hasil serangga yang bagus untuk dikongsi kepada kawan-kawan tentang kebesaran Allah. Kalau tarak?? tangan terketaq-ketaq. Tiada la hasilnya. Ibarat kais tengah hari, makan tengah hari la... hahaha.
Bila memburu serangga, makhluk Allah yang paling cemburu dekat aku adalah kucing aku! ceit! Memang sangat manja tau. Sebab tu suka sondol-sondol aku. Maka, serangga buruan aku pun lari lintang pukang apabila nampak pemburu kejam iaitu nekmo dan koncu-koncunya... haha. (sumpah tak lawak!).
Mak aku dah masak dengan perangai aku yang sudah berubah 360 darjah sejak hari itu. Mak tanya "eh, buat apa tu???". Ya, kena explain dekat mak apa aku dok buat. Kang mak ingat anak dia yang sorang ni sudah sakit mental. Lepas tu, mak tak tanya dah la. Mak tengok saja aku memburu serangga untuk hidangan petang dan malam. haha.
Ada satu petang tu aku dengar macam ada orang dok panggil aku. Tapi, sayup ja dengar.
"ha! kat sini rupanya hang. Tadi mak call 2x tak dapat-dapat".
(nampak di situ, duduk satu rumah tapi main kol2 handphone pulak ek?? hahahhahaha. Adik aku pun dok dalam bilik mesej saja aku sebab aku selalu ada dalam bilik.)
"tu, pi makan. Ayah dah beli durian" mak aku dok bebel.. kikiki
"ha...satg kak lang pi. Nak amek gambaq sat saja. Mak nak tengok ka? tadi amek cantik ooo.." ni konon-konon nak ubah topik. haha
Maka mak aku pun berdiri la disebalik tingkap bilik dok tengok aku tertongeng2 memburu mangsa. Masa tu pulak mai la nyiauw (merujuk kepada kucing aku). Nak manja-manja dengan mak aku. Pi panjang dinding nak tengok mak aku. hehe. Lawak la kucing aku ni.
Sekarang aku dah pulangkan raynox tu dekat member aku. =) tapi dia baik hati sungguh kata kat aku kalau balik sini nanti, bagitau la. Bagus punya kawan. hehe.
Ok la, ni aktiviti 1. Nanti aku bagitau aktiviti lain pulak ek.. hehe. Jangan rindu aku tau. Bye!
Subscribe to:
Posts (Atom)